నీ సమక్షం

'నేను' అనే అహంకారాన్ని నీ మనసులో క్షరం చేసావు.
నీ క్రీగంటి చూపులతో నా మనసులో చెరగని అక్షరాన్ని రాసావు.

నా చెలి చిరునగవులకై చకోరమై ప్రతీక్షించగలేనా  ..
అది దరిశించిన  మరుక్షణం కాలానికి ఎదురెళ్లి ఆమెను ఆపేక్షించగ  రానా ..

కలను వదలి ఇలకు నడిచిన నిన్ను ప్రతీక్షణం కలవరింతల నడుమ కలవర పరచనా
వరదలై పొంగు నీ వలపు వెన్నెలలో నా వయసు సేదదీరగా నీకై అనుక్షణం పరితపించనా

వేల వసంతాలను ఒక్కసారిగా నా కనుల ముందుంచినట్టైంది  నీ సమక్షం లో
కలల అలజడుల  ఉద్రుతిలో నేనేమైపోతానో తెలియదు నీ పరోక్షం లో

తీక్షణమైన నీ కంటిచుపుకి తాళలేని నా కనులు ఇలను సైతం కనుగోనలేకపోయాయి...
నీకై నిరీక్షణ ఇంతటి సంబ్రమాశ్చర్యాలకు గురిచేస్తుందని కలను సైతం ఊహిమ్పలేకాపోయాను ..

కలగర్భం లో కలిసిపోకుండా కలకాలం ఉండాలి నీ మీద నాకున్న ప్రేమ ....ఇది నా మనోక్షరం...

నీ కై జాలువారిన ఈ చేవ్రాలు నీ కై అంకితమివ్వ ....నీకిదే నా సుమాక్షరం...

ప్రేమా ఇది వరమా శాపమా...

నీకై నీరీక్షణ  సుదూర పయనమని తెలిసినా 

ప్రతీక్షణం నీ కోసం ఎదురుచూస్తూనే ఉంటాను.

నీకు నాకు మధ్య ఉన్న సంబంధం కంటికి కలకు ఉన్న సంబంధం లాంటిదేమో,,,

ఎందుకంటె కళ్ళుమూసుకుంటేనే  కలలోస్తాయి 

కాని కలలు ఇలకి వచ్చేసరికి కనుమరుగుతాయి 

నేను కనులైతే నీవు నా కలవైనావు..

ప్చ్ ...కనులు ముస్తేనే కనపడతావ....

కనులయదుట  నిలబదలేవ...

నీకోసం వేల రాత్రులు ఎదురు చుసిన నా కనులకు విముక్తి లేదా..

ప్రతి పగలు నీకోసం పగిలేల ఏడ్చే నా గుండె సవ్వడి వినపడలేదా...

ప్రతి సాయంత్రం నా మనసూ చెప్పే మౌన భావం నీకు అవగతమవలేదా...

రోజులేన్ని గడిచిన రుతువులేన్ని మారిన నీమీద నాకున్న ప్రేమ మారదు...

నా మనసు నీ ఆత్మ సన్నిధిని విడలేదు అని ...

కలనైన ఇలనైన నీ కనుల సైగను సైతం మరువలేని నేను...

నిన్నెల మరచిపోగలను....

ఏదో పిచ్చి ఆవేశం నన్ను నిన్ను మర్చిపోమ్మంటుంది...

పాపం తెలియదు దానికి దానికున్న స్థానం తాత్కాలికమని..

మరుక్షణం నేను నీ వశమని  ...

ఇలా ఎన్ని భావావేశాలకు బదులుచేప్పమంటావు...చెప్పు...

కనబడకుండా కవ్వించే నీ కొంటె చూపు కోసం 

కొన్ని రోజులేంటి..కొన్ని యుగాలైనా వెచిఉంటాను ప్రియా...

నా కనుల కొలనులో కాలువలు బూయించ శసివై  ఈ నిశిని వీడి రావా...

నా మనసు వాకిట రంగుల హరివిల్లై సాత్షాత్కరించాలేవా 

ప్రేమా ఇది వరమా శాపమా...